Το Μουσταάρ, όπως το παραδίδει ο Κύριλλος Μαρμαρινός, διαφέρει από αυτό που ταυτίζεται με την χρόα του ζυγού της Επιτροπής του 1881, και από το σύγχρονο Μουσταάρ της αραβικής και τουρκικής μουσικής. Το χαρακτηριστικό του, κατά το παράδειγμα του Κυρίλλου, είναι η καταληκτική φράση στο ντουγκιάχ, μέσω του ναγμέ (της φρασεολογίας) του Σεμπά. Ίσως, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε κάποια εκ παραδρομής εναλλαγή της ονοματοδοσίας από πλευράς του Κυρίλλου, κατά την οποία το μέλος του Καρτζιγάρ κατονομάζεται ως Μουστα[χ]άρ και αντιστρόφως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου